CO2 در سیستم های اطفای حریق دیاکسید کربن (CO2) گازی بیرنگ، بیبو و از لحاظ شیمیایی خنثی است که هم بهراحتی در دسترس و هم از لحاظ الکتریکی نارسانا است. اصولاً در یک منطقهی حفاظتشده، با پایین آوردن سطح اکسیژنی که به سوختن کمک میکند، باعث خاموشی آتش میگردد. این مکانیسمِ فرونشاندن آتش، سامانهی اطفاء حریق CO2 را بسیار مؤثر و نیازمند کمترین تمیزکاری میکند. اما باید بهطورمعمول در مکانهای بیخطر مورداستفاده قرار گیرد و در غیر این صورت کارکنان هنگام تخلیهی این مواد از تماس با آن خودداری کنند. ممکن است در سامانههای اطفای حریق CO2 از این گاز به روش غرقه سازی کامل استفاده شود ولی دیاکسید کربن تنها عامل گازی است که میتواند به روش استفادهی موضعی نیز مورد استفاده قرار بگیرد. دیاکسید کربن ممکن است یا در سیلندرهای فولادِ به هم تنیده شدهی پرفشار (سیستم اطفای حریق HPCO2) و هم مخازن یخزدهی سبک کمفشار (سیستم اطفای حریق LPCO2) نگهداری شود. توجه: هر دو اطفای حریق HPCO2 و LPCO2 اثر یکسانی در مقابله با آتش دارند. برحسب توان خاموشکنندگی، هیچیک بر دیگری برتری ندارد. کاربردهای رایج سیستم اط

اطفای حریق آئروسل متراکم، شکلی از سیستم اطفای حریق مشابه سیستم اطفای حریق گازی یا سیستم اطفای حریق شیمیایی خشک و مبتنی بر ذرات است. اطفای حریق آئروسل از عاملی برای خاموش کردن آتش استفاده میکند که حاوی ذرات جامد بسیار ریز و مادهی گازی است. ذرات ریز آئروسل متراکم و گاز سیال خروجی توسط یک واکنش گرمازا تولید میشوند. این ذرات تا زمان خروج از تجهیز به حالت بخار باقی میمانند. مواد اطفایی آیروسل در درون سیستم متراکم و سردند و بهصورت ذرات جامد تخلیه میشوند. برخلاف سیستم اطفای حریق گازی که تنها گاز بیرون میدهد و نیز عوامل خاموشکنندهی شیمیایی خشک که ذرات پودر مانندی با ابعاد بزرگ (25 تا 150 میکرومتر) هستند، سیستم اطفای حریق آئروسل متراکم توسط انجمن حفاظت از حریق آمریکا (NFPA)، بهعنوان منتشرکنندهی ذرات بسیار کوچک با ابعاد کمتر از 10 میکرومتر معرفی میشوند. ذرات جامد آیروسل دارای ابعاد جرمی بسیار کوچکتری نسبت به عوامل خاموشکنندهی شیمیایی هستند، مدت بیشتری در هوا معلق میمانند و در منطقهی تحت محافظت، پسماند کمتری از خود بهجای میگذارند. درحالیکه سیستم اطفای حریق شیمیایی خشک باید مس